தென்றல் காற்று

இன்றும் புதிதாய் - 3

2011-03-14T17:17:00.000-07:00

ஓம் நமசிவய.

காதலுக்கு கண் இல்லை.

இது அடிக்கடி நாம் கேட்கும் வார்த்தைதானே, ஆனால் காதலுக்கு நமது அறிவையும் முடக்கும் சக்தி இருக்கிறதா? இந்தக் கேள்விக்கு ஆம் என்றுதான் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்கும் .

இன்றும் கூட பலர் பல கிறுக்குத்தனங்களை காதலின் பெயரால் அரங்கேற்றுவது   வேடிக்கையாகத்தான் இருக்கும், வேண்டுமானால் நம் தமிழ் சினிமாவைப் பாருங்கள்.

காதலிக்காக தியேட்டர் வாசலில் கால் கடுக்க நின்று டிக்கட் வாங்கும் இளைஞன் கால்வயிரோடு இவனது கஞ்சிக்காக பாடுபடும் பெற்றோருக்காக ரேஷன் கடையிலோ, மின்கட்டணம் கட்டவோ நின்று இருப்பானா என்றால் இல்லை என்று சத்தியமே செய்து விடலாம். அட ஒரு அரைமணி நேரம் ஒரு இன்டர்வியுவில் காத்திருப்பானா? ரொம்பக் கஷ்டமான காரியமல்லவா?

பதினெட்டு வருஷமாக பொத்தி பது காத்து ஒரு பெண்ணுக்கு என்ன தேவைகளோ அவைகளை வாங்கி தந்த பெற்றோரை ஒருகணத்தில் ஓரங்கட்டி விட்டு ஒரு மாசம் மட்டும் பழகின காதலனோடு ஓடும் கன்னிகள் எத்தனை பேர் உள்ளனர்?

அதுவும் இப்போது எல்லாம்   எல். கே. ஜி வகுப்பிலேயே காதல் வந்து விடுகிறது, எல்லாம் காலம் , வேறு என்ன சொல்வது,

சினிமாவில் மட்டுமில்லாது நிஜ வாழ்விலும் கூட ஒரு பெண்ணை அடைய சிலர் எதையும் செய்ய தயாராக உள்ளார்கள்.அதில் ஒன்று அறிவையும் அடகு வைப்பது.

அந்த நேரத்திலே அந்தப் பெண்ணின் அழகு ஒன்றே அவர்களின் சிந்தையில் இருக்கும். மற்றதெல்லாம் பிறகுதான்.

புலன்களின்பால் பெரும் இன்பங்களிலே உயரினங்கள் பெரிதும் விரும்புவது பெண்ணின்பமே, அதிலும் மனித இனமோ அதற்காக எதையும் செய்ய தயாராகிறது. பல சாம்ராஜியங்களே பெண்களின் மேல் கொண்ட பற்றால் அழிந்து உள்ளது. ராமாயணம், மகா பாரதம் - இந்த இரண்டு இதிகாசங்களிலுமே பெரும் திருப்பு முனையாக மாறியதன் காரணமும் பெண்களே.

இங்கே நாம் காணப்போவது நகுஷன் என்ற மஹா பாரத பாத்திரம் எப்படி புலனின்பமே வேண்டாம் என்று அறவே மறுத்து, ஒரு மாபெரும் தோல்வியை தழுவி சொர்கத்தின் வாசலில் இருந்து சர்ப்பமாகி மீண்டும் பூமியிலே வீழ்ந்தானோ அதற்க்கு எதிராக தன புலனின்பமே பெரிது எனக் கருதிய சாந்தனு என்ற மன்னனின்    கதையாகும்.

சாந்தனு என்கிற மன்னன் ஒரு நாள்    வேட்டையாடும் பொருட்டு கானகம் சென்றபோது தண்ணீர் தாகத்தினால் கங்கை நதி ஓரம் நடக்கலானான் அப்போது கங்கைக் கரையிலே இது வரையிலும் அவன் காணாத ஒரு பேரழகியை, இந்த மண்ணிலே பிறவாத தேவலோகத்து மங்கையோ என்று எண்ணி வியக்கும்படியான ஒரு பெண்ணைக் கண்டு உடனடியாக அவள் மீது காதல் கொண்டு , அந்த பெண்ணிடமே சென்று " பெண்ணே நான் உன்னை திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புகிறேன், நான் இந்த நாட்டின் மன்னன் சாந்தனு ஆவேன், என்ன சொல்கிறாய்? " என்று கேட்டும் விட்டான்.

அந்தப் பெண்ணும் ஒப்புக்கொள்ள ஒரு நிபந்தனை ஒன்றை சொன்னாள்

" அரசே, தங்களை மணமுடிக்க எந்த ஒரு தயக்கமும் எனக்கு இல்லை, ஆனால் நான் இந்த க்ஷணம் முதல் எந்த ஒரு காரியத்தையும், ஏன், நினைக்கவே மனம் பதைக்கும் செயலையும் கூட செய்ய துணிவேன், ஆனால் தாங்கள் என்னிடம் எந்த காரணத்தையும்   கேட்பீர்களானால் அந்த க்ஷணமே   தங்களிடம் இருந்து பிரிந்து விடுவேன், சம்மதமா? "

மன்னனுக்கோ   அவள் பேசுவது புரிந்தாலும், அவனது காதல் அவன் கண்ணை மறைத்தது, சரி   என்று சம்மதம் தெரிவித்து அவளையும் உடன் அழைத்து வந்து திருமணம் செய்து கொண்டு அரண்மனையிலே வாழும் காலத்தில்தான் அவன் கொஞ்சமும் எதிர்பாராத செய்தியை பணிப்பெண் வந்து சொன்னாள்

" அரசே மகாராணியார் ஒரு ஆண் மகவைப் பெற்று எடுத்து அதனை உடனடியாக கொண்டு போய் கங்கை ஆற்றிலே வீசிக் கொன்று விட்டார்கள்"

அதிர்ந்து போய் ராணியை   காண அந்தப் புறம் நோக்கி நகர்ந்தவன் மனதிலே   ராணியின்   நிபந்தனை   நினைவு வர அப்படியே தளர்ந்து ஆசனத்திலே அமர்ந்து விட்டான்,

நாடாளும் மன்னனாக இருந்தும் கூட சிசுக்கொலையை நம்மால் தடுக்க இயலாத நிலையால் மனம் வெதும்பினான்   சாந்தனு,

அறிவு வேலை செய்ய வேண்டிய நேரத்திலே வேலை செய்யாது போனால் என்ன துன்பம் வரும் என்று நமக்கு அறிவுறுத்துகிறது சாந்தனு மன்னனின் இப்போதிய துயரம்.

கங்கை கரையிலே பெண்ணைக் கண்டு காதல் கொண்ட சாந்தனு மன்னனுக்கு   அவனது காதல் மட்டுமே உறுதியாக இருந்தது, அவனது ஆசை   வேலை செய்தது, அறிவு அடங்கிப் போனது,   ஆம்,   அவனது அறிவு விழித்து இருந்தால், என்ன செய்து இருப்பான்?

பெண்ணே நீ நான் விரும்பியவளாக இருக்கலாம், இந்த புவியிலே எங்கும் காணக்கிடைக்காத பேரழகியாகவும்   இருக்கலாம், ஆனால் நீ சொல்லும் நிபந்தனைப் படி நீ செய்வது நன்மையாகில் நான் ஒருபோதும் மறுப்போமில்லை,   ஆனால் துன்பங்கள் உன்னால் வரும் எனில் கேள்வி கேட்காமல் இருப்பது எப்படி என்று   கேட்டிருப்பான் அல்லவா?

அல்லது   இப்போதாவது மன்னன் சாந்தனு ராணியிடம்   கண்டித்து இருக்கலாமே ? அதையும்   அவன் செய்ய வில்லை,   காரணம் அவனது புலன் இச்சைதான். ராணியிடம் அவனுக்குள்ள மோகம், எங்கே   நாம் ஏதாவது கேட்கப் போனால் அவள் நம்மை விட்டு அவள் சென்று விடுவாளோ? என்ற எண்ணத்தால் தனது புத்திர சோகத்தையும் அடக்கிக் கொண்டு விட்டான்.   ஆனால் அது இதோடு நிற்க வில்லை

ராணியானவள்   மேலும் ஆறு குழந்தைகளையும்   அப்படியே   கங்கையிலே வீசி விட்டாள். தனது எட்டாவது சிசுவை எப்படியாவது காக்க வேண்டும் என்று   சாந்தனு மன்னன் ஒரு பணிப் பெண் மூலமாக குழந்தையை கடத்தி வந்து விட்டான் .

ஒரு நொடியிலே ஒரு பெண்ணின் அழகால் கவரப் பட்டு, அவளது அழகுக்கு, தனது புலன் இச்சைக்கு, அடிமையான காரணத்தால் தனக்கு பிறந்த ஏழு    ஆண் குழந்தைகளை, தனது வம்சக் கொழுந்துகளை இழந்து புத்திர சோகத்திலே வீழ்ந்து வீழ்ந்து மீண்டு இருக்கிறான்.
இதற்கெல்லாம் காரணம் கண்மூடித்தனமான மோகம், ஆசை, புலனடக்கமின்மை.

ஆனால் இவனையே கணவனாக அடையவே அந்தப் பெண் அங்கே உலவிக் கொண்டு இருந்தாள், அவள் யார் என்று பின்னர் காண்போம்.

சந்தனுவினால் தற்போது நாம் பெற்ற நீதி ஆசை எவ்வளவு அடைவதானாலும் அது அறிவிற்கு உட்பட்டதாகவே இருக்க வேண்டும். அங்கே அறிவு வேலை செய்ய வேண்டும் என்று நமக்கு மகா பாரதம் உணர்த்துகிறது. அதற்க்கு இன்றும் பதிய உதாரணங்கள் இருக்கிறது.

இன்றும் புதிதாய் - 2

2011-01-01T07:16:00.000-08:00

தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி

நம்முடைய தேசத்திலே ஞானிகளுக்கும் முனிவர்களுக்கும்   என்றுமே தட்டுப்பாடே இருந்தது இல்லை என்றே சொல்லலாம். ஆனால் அதுவே நாம் பெற்ற வரம். ஆனால் அது நமது நாடு பெற்ற வரம், ஆனால் நமது மக்களின் புத்திக்கு ஒரு வகையில் சாபமே.   காரணம் மலிந்து கிடக்கும் தங்கம் கூட மதிப்பிழக்கும், அது போலவே திடீரென்று ஒருவர் ஞானியாக காணப்பட்டால் அவருக்கு என்றுமே விளம்பரம் மிகுதியாகத்தான் இருக்கும்.

உதாரணமாக தோட்டத்தில் பல செடிகளுக்கு நடுவே ஒரு ரோஜா செடி இருந்தால் அது பார்ப்பவர் கண்ணை பறிப்பதாக இருக்கலாம், ஆனால் ரோஜா தோட்டத்தில் இருப்பவனுக்கு அது இளப்பமாகவே இருக்கும். நமது மக்களுக்கும் அப்படியே , நாமெலாம் ஞானியரின் தோட்டத்திலே   வாழ்ந்து கொண்டு இருப்பதை மறந்து விடுகிறார்கள். ஒரே ஒருவர் மட்டுமே ஞானியாக இருந்து இருந்தால் அவரை ஒருவேளை கடவுள் ஆக்கி இருப்பார்களோ என்னமோ?

சரி விஷயத்துக்கு வருவோம், இந்த ஞானத் தோட்டத்திலே முளைத்து வளர்ந்த ஞான முனிகளுள் ஒருவரான வியாசரின் மஹா பாரதம் வில்லி புத்தார் அவர்களின் கவி வண்ணத்தால் தமிழ் என்னும் அமுதாலே வில்லி பாரதம் ஆனதும் , அதை நான் புலவர் கீரனார்   சொல்லாடல்   கேட்டு   மகிழ்ந்ததும் முன்னமே அறிந்தது,

முந்தைய பதிவிலே ஒரு பத்தியிலே ஒரு குறிப்பு எழுதினேன்.

அதாவது மன்னன் நஹுஷன் புலனடக்கம் கொண்டு வாழ்ந்து, அதன் தனது பிறவி தொடர்ச்சியை முறித்துக் கொள்ள விரும்பியதால் நூறு அசுவமேத யாகம் நடத்தி அதன் பலனால் இந்திர லோகம் செல்ல ஏழு முனிவர்கள் அவனை ஒரு பல்லக்கிலே சுமந்து சென்றார்கள். இந்திர லோக வாசலில் அதன் உப்பரிகையில் தனது கூந்தலை கோதிக் கொண்டு நின்று இருந்த இந்திராணியின் அழகால் மதி மயக்கம் கொண்ட நஹுஷன் வேகமாக செல்லும்படி ஓடு என்னும் பொருள் படும்படியாக சர்ப்ப , சர்ப்ப என்று அகத்தியரை தனது பிரம்பால் தீண்டினான், அகத்தியரோ தன்னை சர்ப்ப என்று சொல்லி தீண்டிய காரணத்தால் தீண்டும் சர்ப்பமாகுமாறு நஹுஷனை சபித்தார்.

இந்த இடத்திலே புலவர் கீரனார் அவர்கள் மிக முக்கியமான ஒரு தத்துவத்தை சொல்வார், அதனை அடுத்த பதிவிலே காண்போம். என்று குறிப்பிட்டு இருந்தேன், அதை சொல்லு முன்னர் ஒரு விஷயம் பாப்போம்.

அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் ஒருவருக்கு , சரி எனது நண்பர் ஒருவரையே உதாரணமாக தருகிறேன். அவரது பெயர் ராஜா, தினமும் காலை ஒன்பது மணிக்கு அவரது அலுவலகம் சென்றாக வேண்டும். அவரோ அலுவலகத்தில் இருந்து சுமார் இருபது கிலோ மீட்டர் தூராத்தில் வசிக்கிறார். அதி காலை 6 மணிக்கு எழுந்து( அதுதான் அவருக்கு அதிகாலை) அவசரமாக பல்துலக்கி, குளித்து, கிளம்பி வீட்டில் கூச்சல் போட்டுக் கொண்டு இருப்பார் இன்னமும் சாப்பிட ஏதும் தயாராக வில்லையா? கருமம் நான் ஆபீசிலேயே கேண்டீனில் தின்னு துலைககிறேன், ச்சே, என்ன இழவுதான் இது நேரமே பத்தாது இதிலே இன்னைக்குன்னு வேலைக்கு வேறே நேரத்திலே வர சொன்னானுக..... இப்படி

அதே நண்பர் மாலை 4 மணிக்கு முன்பே எனக்கு தொலை பேசியிலே கூப்பிட்டு பேசுவார் மாலை சந்திப்பதுவோ, அல்லது வேறு ஏதாவது விஷயம் சொல்லி விட்டு " சனியன் இந்த நேரமே போக மாட்டேன் என்கிறது, மண்டை காய்கிறது மணி 5 ஆனா ஓடிரலாம்னு பாத்தா....

இது மாதிரி பல நண்பர்கள் பினாத்துவார்கள், இளமை பருவத்தில் சில நண்பர்களோடு ஊர் சுற்றக் கிளம்பி விடுவோம், அதிலே எனது நண்பன் ஒருவனுக்கு காதல் வேறு வந்து விட்டது,

அவனுடைய காதலியை பார்த்து அவன் பேச நண்பர்கள் நாங்கள் உடன் செல்வோம் ,

அந்தப் பெண் வருவதற்கு( பஸ்ஸிலே) சில சமயம் தாமதமாகும் அதிக பட்சமாக ஒரு மூன்று நிமிடம் பேசாமல் இருப்பான் அப்புறம் அவன் வாயை திறந்து புலம்ப ஆரம்பித்தால் எல்லார் காதிலும் ரத்தம் வராத குறைதான். ஆனால் நாங்கள் கிளம்பும் போதில் இருந்து ஒரு நொடிக்கு ஒரு முறை கடிகாரத்தை பார்ப்பதும் , முகத்தை ஒரு பதற்றத்தில் வைத்துக் கொள்வதுமாக அவனை பார்த்தாலே எதோ போருக்குப் போவது போல காணப் படுவான், இதிலே பஸ்சும் தாமதமாக வந்தால்? நாங்கள் வந்து நின்று ஒரு பத்து நிமிடம் கூட ஆகியிருக்காது, என்னடா இவ்வளவு நேரமாச்சு இன்னுமாடா இந்த வண்டி வருது? என்னமோ ஒருமணி நேரம் கடந்த மாதிரி புலம்புவான்.

ஒரு வழியாக அந்த பஸ்சும் வந்து அந்த பெண்ணும் வந்து இறங்கி அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டே தனியே நடந்து போய் விடுவார்கள். இப்போது எங்களுக்கு நேரம் என்பது தள்ளு வண்டியாய் இருக்கும், என்னடா இவன் பாட்டுக்கு இவ்வளவு நேரம் பேசிகிட்டே போயிட்டு இருக்கான்? என்று கடிகாரம் பார்த்தால் வெறும் பத்து நிமிஷம் தான் ஆகியிருக்கும்.

ஒருவழியாக அவன் பேசி முடிந்து திரும்பவும் அவளை அடுத்த பஸ்ஸில் ஏற்றிவிட்டு வர ஒரு முக்கால் மணி நேரமாவது ஆகும், நாங்கள் அவனை உண்டு இல்லை என்று ஆக்கிவிடுவோம். அவனோ என்னடா ஒரு பதினஞ்சு நிமிஷம் ஆகியிருக்குமா இதுக்குப் போயி கத்துறீங்க என்று சாதாரணமாக சொல்வான்.

அதெல்லாம் இருக்கட்டும் , ஒண்ணுமில்லை வருஷா வருஷம் தீபாவளி வருது. அப்போ பாருங்க இன்னும் ரெண்டு மா.....சம், இன்னும் ஒருமா.....சம் , இந்த இழுவை எல்லாம் தீபாவளியன்று பார்த்தால் பொசுக்கென்று முடிந்து போகும். இதே கதைதான் இன்று மட்டும் இல்லை என்றுமே நமது வாழ்வில் நிகழ்வது,

நாம் நமக்கு வேண்டப்பட்ட நபரோடு நேரம் போவதே தெரியாமல் நேரத்தை செலவழிப்போம், ஆனால் பரீட்சை அறையிலோ, அலுவலகத்திலோ, அல்லது வேண்டப்படாத ஆனால் பேசியே தீர வேண்டிய நபருடன் பேசும்போதோ பார்த்தால் நேரத்தை நாம் பெரும்பாடு பட்டு தள்ள வேண்டி வரும்.

இதுவே மஹா பாரதத்தில் நகுஷனின் கதையிலும் கீரனார் அவர்களின் கருத்து.

நகுஷனை சுமந்து வந்த முனிவர்களோ ஆரம்பத்திலே என்ன வேகத்தில் நடக்க ஆரம்பித்தார்களோ அதே வ்கத்திலே, சீரான வேகத்தில் பல்லாக்கை சுமந்து நடந்து வந்தனர்,

இந்த புவியிலே நேரக் கணக்கானது சீராக, அதாவது ஒரு நிமிடத்திற்கு அறுபது நொடிகள், அறுபது நிமிடங்கள் ஒரு மணி, என்பது எப்படி சீராக உள்ளதோ அப்படி,

ஆனால் முனிவர்களின் நடை வேகமாக இருப்பதாக எண்ணினான் நகுஷன் அவர்கள் மீது கவனம் இருந்த வரை, ஆனால் இந்திராணியை பார்த்து மயங்கிய உடனே, இந்த முனிவர்கள் இப்படி நடந்து போய் சேர்வதற்குள் அவள் எங்கே மறைந்து விடுவாளோ என்று எண்ணிய போதில் நகுஷனுக்கு பல்லாக்கு மெதுவாக செல்வது போலே தோன்றியது, அதனாலே அகத்தியரை பிரம்பால் தீண்டி சாபம் பெற்றது அறிந்ததே.

இங்கே நமக்கு பாரதம் உணர்த்தும் கருத்து:

காலை அலுவலகத்திற்கு நேரமாகிவிட்டது, நேரம் போதவில்லை என்று பறப்பது, மாலை நேரம் போவதில்லை என்று தவிப்பது, தன காதலி வரும் வரை என்னடா எண்ணமும் மனியாகவில்லை என்று தவிப்பது, அவளை கண்டு பேசும்போது என்ன அதற்குள் கிளம்பிவிட்டாயா? பத்து நிமிஷம் கூட ஆகவில்லையே என்று வழிவது, இவை எல்லாம் நாம் நமது மனத்தால் உணரும் விஷயங்கள், நேரம் முனிவர்களை போலே சீராக போய்க் கொண்டுதான் இருக்கும். அதனை நாம் தான் சரியாக பயன் பாட்டிலே வைத்துக் கொள்ளுதல் வேண்டும். 9 மணிக்கு அலுவலகம் அடைய 6 மணிக்கு எழுவதை விட்டு கொஞ்சம் முன்னமே எழுவதனால் ஒன்றும் உலகம் மாறிவிடப் போவதில்லை.

காதலிக்காக கால் கடுக்க நின்று நேரத்தை போகுமா என்று கடிகாரத்தை பார்ப்பதை விட பேருந்துகள் சி(ப)ல நேரம்? தாமதமாகவும் வரும் என்று , மேலும் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் காதலியோ, வேறு நபரோ அவர்களின் இடத்தில் உள்ள சூழ்நிலை மாறுபாடு இருக்கலாம் என்ற சமயோசித அறிவை வளர்த்துக்கொள்தல் நன்று..

பாருங்கள் இந்த நகுஷன் எப்படியும் தேவலோகத்தினுள் செல்லப் போகிறோம் மீண்டும் அவளை பார்க்க முடியாதா என்ன ? என்று சமயோசிதமாக சிந்தித்து இருந்தால் அவன் அப்போது சாபம் பெற்று இருக்க மாட்டான்.

வேண்டப்பட்ட நபரோ, இல்லையோ மனிதர்களை, அனைவரையும் நட்புடனே நேசித்தால் எல்லோருடனுமே நமக்கு நேரம் இனிமையாகவே செலவாகும். நேரம் போதாது அல்லது போகவில்லை என்ற நிலை, மன உளைச்சல் நமக்கு கிடயாது.

முக்கியமான கருத்து: இந்த க்ஷணம் நமது கையில் அதை எப்படி உபயோகிப்பது என்பதுவே வாழ்க்கை.

இதை நான் சொல்ல வில்லை சோதரர்களே பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக மகா பாரதம் சொல்கிறது. இன்றும் அது புதியதாய் இருக்கிறது.

இன்றும் புதிதாய்! - 1

2010-11-28T22:57:00.000-08:00

தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி,

மகா பாரத்தில் ஆரம்பத்திலேயே வருகின்ற இரு கதா பாத்திரங்கள் நஹுஷனும், சாந்தனுவும் ஆவார்கள். ஒரு கதை எழுதினால் அதற்க்கு முன்னுரை என்று ஒன்று எழுதுவார்கள். அது பெரிய அல்லது தொடர் கதை எனில் அந்தக் கதையின் சுருக்கம் முன்னரே சொல்லப் படுவது போல், அல்லது பெரும் விளக்கங்களை ஒரு சிறு செய்யுள் தன்னுள் வைத்துக் கொண்டு இருப்பது போலத்தான் மனித வாழ்வின் ஏற்ற தாழ்வுகளை பெரும் காப்பியமாக வரித்த மாபாரதத்தின் முன்னுரை இந்த இரு மன்னர்களும். அதாவது கதையின், மனிதர்களின் வாழ்க்கை கதை சுருக்கம்.

சுய கட்டுப்பாடு என்பது இருந்தால் அதை முதலிலே சங்கல்பம் செய்து கொள்ளுதல் வேண்டும். எந்த நிலையிலுமே அதை தவற விடுவதில்லை என்று, துன்பம் எங்கே இருந்து வருகிறது? நமக்கு நாமே என்ற திட்டத்தின் மூலமேதான் என்பது யாருமே ஒப்புக் கொள்ளாத உண்மை. இந்த உண்மை மட்டுமில்லாது எந்த உண்மையையும் மனமார ஒப்புக் கொள்ளுதல் வேண்டும்.

இப்போது நகுஷனின் கதை-

நகுஷன் பாரதத்தின் ஆரம்பத்திலே வருகின்ற ஒரு மன்னன், இந்த உலகத்திலே இன்றைய கணக்கின் படி சும்மா ஒரு பத்தாயிரம் ரூபாய் கண்ணில் கண்டவுடனே மனிதன் தலைக்கு மேலே காலை தூக்க ஆரம்பித்து விடுகின்றான். இன்ப லாகிரியிலே மிதக்க விழைகிறான். ஒரு சாதாரண மனிதனே இப்படி இருக்க மன்னன் நகுஷனோ அவன் ஒரு மன்னன் என்ற சர்வ அதிகாரம் இருந்தும் குறைந்த பட்ச இன்பங்களை கூட அவன் நாடவில்லை.

இவ்வுலகின் புற இன்பங்களான எதுவும் நான் அனுபவிக்காது இருப்பேன் என்று தன்னை தானே கட்டுப் படுத்தி வாழ்ந்து வந்தான். இது ஒரு மஹா பெரிய விஷயம்,
மன்னனோ அல்லது குடிமகனோ, ஆயிரம் எதிரிகளை நேருக்கு நேர் வெல்லுவது சாத்தியமான ஒன்றுதான், ஆனால் தன்னை தானே வெல்வது என்பதுதான் உண்மையான வெற்றி . அது எவனோ அவனே இந்த உலகுக்கே அரசனாவான்.
அவ்வையாரே சொல்கிறார் புலனைன்த்தும் வென்றான்தன் வீரமே வீரம் என்று. அவ்வளவு கடினம் அது.

அப்படி தனது ஐம்புலன்களான மெய்- உணர்தல், வாய்- சுவைத்தல், கண்- பார்த்தல்
மூக்கு- நுகர்தல், செவி- கேட்டல் என்ற எதையும் தான் அனுபவிப்பதாக இல்லை என்று உறுதியாகவும் இறுதியாகவும் வாழ ஆசைப் பட்டான்.   ஆனால் அவவனது மந்திரிகளும் உற்றாருமோ   அவனிடம் நகுஷனே இந்த மண்ணிலே இன்பங்களை நீ ஒரு மன்னனாக இருந்தும் ஏன் அனுபவிக்காது இருக்கிறாய்? என்று பல முறை கேட்டும் மறுத்ததுடன் இல்லாது இறுதியிலே அவன் அதற்க்கான காரணத்தையும் இறுதியில் சொல்கிறான்.

பிரதானிகளே    ஏன் இப்படி புலனின்பங்களை தவிர்க்கிறேன் என்றால் இதோ இந்த மானிடப் பிறவி எடுத்து புலனறிவால் இன்பத்தில் மகிழ்ந்து துன்பத்தில் வாடும் இழிநிலை இல்லாமல் அடுத்து எந்தப் பிறவியும் இல்லாமல் இருக்கவே என்று நகுஷன் சொல்ல, அதற்க்கு அமைச்சர்கள் சொன்னார்கள், மன்னா அதற்க்கு நீங்கள் ஒரு காலத்திலே இந்திரனாக இருப்பின் அது சாத்தியமே அதற்க்கு நீங்கள் நூறு அசுவமேத யாகம் செய்ய வேண்டும் என்றார்கள்.

நகுஷனும் அவ்வாறே நூறு அசுவமேத யாகம் செய்து முடித்தான். நல்லது, அசுவமேத யாகம் இனிதே நடந்து முடிந்தது. நகுஷனும் இந்திர பதவிக்கு தன்னை தயார் செய்து கொள்ள ஏழு முனிவர்கள் பல்லக்கோடு மன்னன் நகுஷனை அழைத்து செல்ல வந்தார்கள். நகுஷன் உடனே அதிர்ந்து போய் கேட்டான் முனிவர்களே என்ன இது பல்லக்கோடு நீங்கள் வந்துள்ளீர்களே ரிஷிகளான நீங்கள் என்னை சுமந்து செல்வது என்பது மகா பாவம், இப்படி ஒரு நிலைமை வருமென்று நான் அறிந்து இருந்தால் இந்த அசுவமேத யாகத்தை செய்தே இருக்க மாட்டேனே   என்று மனம் கலங்கினான்.

முனிவர்களோ   நகுஷனே நாங்கள் செய்த தவப்பயனே நூறு அசுவமேத யாகம் செய்த உன்னை சுமக்க செய்துள்ளது, எனவே   மனம் கலங்காமல் எம்முடன் வந்து பல்லக்கிலே அமர்வாயாக என்று வேண்டவும் நகுஷனும் கலங்கிய மனதோடு பல்லக்கிலே தனது கையிலே ஒரு பிரம்போடு அமர்ந்தான். முனிவர்களும் பல்லக்கை சுமந்து கொண்டு பயணத்தை தொடங்கினார்கள்.

ஆனால் நகுஷனோ இந்திர லோகம் செல்லும் சந்தோசம் கொஞ்சமும் இல்லாதவனாய் முனிவர்களின் மீதுள்ள பற்றின் காரணமாக அவர்களிடம் முனிவர்களே சிரமப்படாதீர்கள், வேண்டுமானால் சற்று நிதானித்து பயணிப்போம், என்றும் அடிக்கடி முனிவர்களிடம் ரிஷிகளே மெதுவாக, மெதுவாக என்று மனம் உருகி கூறிக்கொண்டே பயணம் செய்தான்.

ஆனால் முனிவர்களோ நகுஷன் எண்ணும்படி ஒன்றும் சிரமம் அடைந்தவர்களாக தெரியவில்லை மேலும் நகுஷனே நீ ஒன்றும் கவலைப் பட வேண்டாம், நாங்கள் ஒன்றும் சிரமப் படவில்லை, அதிவேகமின்றி, சிரமமில்லாமலும் மிக மெதுவாகவும் இல்லாமல் நாங்கள் ஒரே சீரான வேகத்தில்தான் செல்கிறோம் எனவே வருத்தப் படாதே என்று நகுஷனை இந்திர லோகத்தின் வாசலுக்கு அருகாமை வரை சுமந்து வந்து விட்டார்கள்.

நூறு அசுவமேதம் செய்தவன், யாருமே செய்வதற்கரிய செயலை அதாவது ஐம்புலன்களையும் அடக்கி அதனை வென்று வாழ்நாளில் சாதித்தவனாகிய நகுஷன் இந்திர லோகம் வரையிலும் வந்தது ஒன்றும் வியப்பான செய்தியல்லவே? இதோ அவன் ஆற்றிய செயல்களுக்காக இந்திர லோகத்தை நெருங்கிவிட்டான் நகுஷன். ஆனால் இத்தனை நாட்களாக நகுஷன் ஆற்றிய விரதம், அசுவமேத யாக பலன் எல்லாமே ஒரு சில கணங்களில் செயலற்றுப் போனதுதான்
இனி நாம் அவனிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடம், நீதியும் கூட.

இந்திர லோக வாசலுக்கு அருகே வந்த நகுஷன் மாளிகைகளை சற்றே தலை நிமிர்ந்து பார்த்து வியந்து இருக்கும் போது , மாளிகை உப்பரிகையில் இதுவரை அவன் பூலோகத்திலே எங்குமே கண்டிராத ஒரு அழகியை பார்த்து மெய் மறந்தான், அவள்தான் இந்திராணி. இக்கணம் வரை தனது புலன்களையும், மனதையும் தானே அரசாண்ட மன்னன் நகுஷன் அந்த அழகியைக் கண்டதும் மனதிடம் அடிமையானான், காரணம் அந்த அழகியை உடனே அருகிருந்து பார்க்கவும், அடையவும் மனம் எண்ணியது தன்னிலை மறந்தான் நகுஷன்.

இந்திராணியின் பேரழகில் தன்னை மறந்த நகுஷனுக்கு இன்னமும் விரைவாக சென்றால் அந்தப் பெண்ணை அருகிலே கண்டுவிடலாமே என்று எண்ணுகிறான். ஆனால் முனிவர்களோ ஆரம்பத்தில் என்ன வேகத்திலே புறப்பட்டார்களோ அதே வேகத்தில் தொடர்ந்து பயணம் செய்து கொண்டு இருந்தார்கள் நகுஷன் அமர்ந்து இருக்கும் பல்லக்கை சுமந்த படி. ஆனால் நகுஷனுக்கு இப்போது மனதுக்குள்ளே தவிப்பு, ஒருவேளை இதே வேகத்தில் போய் சேருவதற்குள் அந்த அழகி மாளிகையின் உட்புறம் சென்று விட்டால்? இப்படி எண்ணிய நகுஷனுக்கு பல்லக்கு வேகம் போதாதென்று தோன்ற, உடனே தனக்கு முன்னாலே பல்லக்கினை தாங்கி சென்று கொண்டு இருந்த அகத்தியரை கொஞ்சம் விரைவாகப் போக சொல்வதற்காக தன் கையிலே கொண்டுவந்த பிரம்பாலே தீண்டி ஓடு, ஓடு, எனும் பொருள் பட சர்ப்ப, சர்ப்ப என்றான். அந்தோ பரிதாபம்!

இந்த இடத்திலே புலவர் கீரனார் அவர்கள் மிக முக்கியமான ஒரு தத்துவத்தை சொல்வார், அதனை அடுத்த பதிவிலே காண்போம். இப்போது நகுஷனுக்கு பரிதாபமாக என்ன நிகழ்ந்தது?

பூலோகத்திலே இருந்து இந்திரன் மாளிகை வாசல் வரையில் நகுஷனுக்கு   முனிவர்களின் மீது பற்றும், மரியாதையும் இருந்த காரணத்தால்   அவர்களை மெதுவாக, சிரமப் படாதீர்கள், சற்று நிதானித்து செல்லுங்கள் முனிவர்களே என்றெல்லாம் விசனப் பட்ட நகுஷனின் மனம் அப்போதெல்லாம் உலக வாழ்வில், புலனிச்சையில் பற்றில்லாமல் இருந்தது. மெய்யாகவே நகுஷன் சுயகட்டுப் பாட்டை மனமொன்றி சங்கல்பித்து இருப்பானாகில் அவன் இந்திராணியின் அழகிலே தன்னிலை மறந்து இருக்க மாட்டான். எப்போது அவன் இந்திராணியின் அழகில் மனம் செலுத்தினானோ அப்போதே அவன் புலன்களிடம், அதை ஆளும் மனதிடம் தோற்றான்,
அதனால் முனிவர்களை ஓடு ஓடு என்று பொருள் பட சர்ப்ப சர்ப்ப என்று தீண்டி முனிவன் அகத்தியனின் கோபத்தை, அதனால் ஒரு சாபத்தையும் பெற்று இருக்க மாட்டான்.

ஆம், நகுஷன் சர்ப்ப சர்ப்ப என்று அகத்தியரை பிரம்பால் தீண்டியதும் உடனே அகத்தியர் கோபமுற்று   சர்ப்ப என்று எம்மை தீண்டிய காரணத்தால் நகுஷ நீ தீண்டும் சர்ப்பமாக கடவது என்று சபித்தார்.

தனது வாழ்நாளில் கடை பிடித்து வந்த புலனடக்கம், அவன் செய்த நற்செயல்கள் அதனால் பெற்ற புண்ணியங்கள், அசுவமேத யாக பலன் ஆகிய இவற்றால் இந்திர லோக வாசல் வரை வந்த நகுஷன் ஒருகணம் இந்திராணியின் அழகால் மனம் இழந்த காரியத்தால் முனிவனின் சாபம் காரணத்தால் ஒரு பாம்பாக மாறி மீண்டும் மண்ணுலகிலே வந்து வீழ்ந்தான்.

தனது வாழ் நாளில் ஐம்புலன்களையும் அடக்குவதாக எண்ணிக் கொண்டு ஏதாவது   ஒரு சூழலில் தன்னை மறந்தால்   பலன்களுக்கு அடிமையானால் இப்படித்தான் அத்துனை நாட்கள் இருந்த தவ வலிமை பொய்த்து போகும். அதற்க்கு நகுஷனே   நற்சான்று.

இதன் நீதி என்ன என்று ஒன்றும் தனியாக சொல்லவேண்டியது இல்லை, நான் புலன்களை அடக்கி இவ்வுலகின் இன்பங்களை அறவே வெறுக்கிறேன் என்று ஒரு பொய்யான நிலைப்பாட்டை எடுத்து வாழ்வது எவ்வளவு இழிநிலை என்பது இப்போதும் கூட நமது நாட்டில் கண்கூடாகவே பல இடங்களில் சர்வ சாதாரணமாக காண முடிகிறது. அதற்க்கு மாற்றாக யதார்த்தத்தை மனதிலே ஏற்றுக் கொண்டு வாழ்வதே   சிறந்தது.

முந்தைய பதிப்பிலே மாப்பிள்ளை முறுக்கு என்று ஒரு நகைச்சுவை கதையிலே என்ன நடந்தது, நாவை அடக்காத மாப்பிள்ளையின் நிலைமை என்னவாயிற்று?
என்னவோ ரொம்பக் கட்டுப்பாட்டுடன் இருப்பதாக எண்ணிக் கொண்டு தன்னை ஏமாற்றிக் கொண்டு தந்து நாவை அடக்க முடியாமல் உரல் வாயிலே தலை சிக்கியதுதான் மிச்சம். பேசாமல் இன்னொரு எள் உருண்டையை வாங்கி தின்று இருந்தால் தலை வலியாவது மிஞ்சியிருக்குமா இல்லையா.

இன்றும் புதியதாய்!

2010-11-27T14:53:00.000-08:00

தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி

நான் பலநாட்களாக ஒரு சில விஷயங்களுக்காக மிக்க வருந்தியதுண்டு, அதாவது ஒரு சராசரி மனிதன் போன்றே இல்லை அது கூட தவறு, பொது உலக அறிவும் அனுபவமும் இல்லாமல் உடலில் வெறும் இளமைக்கான திமிரும், துள்ளலும் இருந்த காலங்களில் மேலும் வாலிப காலங்களில் பல விஷயங்களில் ஆழ்ந்த கவனம் செலுத்தியது இல்லை.அதுவும்   ஆன்மிக விஷயங்கள், மதம் சம்மந்தமான சமாசாரங்கள், ஆகியன இவற்றுள் மிக முக்கியமானவை. ஆனால் நாத்திகனாயும் இருக்கவில்லை. அந்தக் காலங்களில்   ராமாயணம், மகா பாரதம் போன்றவை என் கவனத்தை வெகுவாக ஈர்க்க வில்லை என்று கூறலாம்.

ஆனால் இன்றும் நிகழும் பற்பல நிகழ்சிகளும், சூழல்களும் கூட பாரதத்தில் நிகழ்ந்த ஏதாவது ஒரு நிகழ்ச்சியுடன் ஒத்துப் போவது கண்டு மெய்சிலிர்த்து மகா பாரதத்தின் பெருமையை, அந்த பாரதத்தை தந்த நமது பாரதத்தையும் எண்ணி பல முறை வியப்பும் பூரிப்பும் அடைந்து இருக்கிறேன். அதே சமயம் அடடா அன்றெல்லாம் இதை ஒரு காவியம், காப்பியம் என்பது போல் மட்டுமே நினைத்து விட்டதை நினைத்து என்னையே நான் நொந்து கொண்டதும் உண்டு. சரி விஷயத்திற்கு வருவோம்

ராமாயணம், மற்றும் பாரதம் என்ற இரு இதிகாசங்களில் நான் மிகவும் பெருமையுடன் மதிப்பது ராமாயணம், எப்போதுமே என்னை கவர்வது மகா பாரதம், சிறுவயதில் அது என்னை கவர காரணம் அதிலுள்ள ஏகப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள்,வீரவிளையாட்டுகள்,
பின்னர் இளமைக் காலத்தில் பாரதத்தின் கதை சொல்லி இருக்கும் தன்மை, அதன் கருத்து வன்மை, போன்று ஒரு சில காரணங்கள், ஆனாலும் எனக்கு மஹா பாரதம் என்பது ஒரு இதிகாசம் (இதிகாசம் என்பதற்கே எனக்கு அப்போது பொருள் தெரியாது)
ஒரு பெரும் காப்பியம், ஒரு நீதி நூல் என்ற அறிவும் ஓரளவு கதையும் மட்டுமே அறிந்து இருந்தேன்.(இப்போதும் எனக்கு முழுசாய் மகா பாரதம் தெரியாது, ஆனால் அன்றைக்கு விடவும் இன்று அதிகம் தெரிந்தவனாய் மட்டும் இல்லாது தெளிந்தவனாகவும் இருக்கிறேன்). ஆனாலும் நான் ரொம்ப தாமதம்தான், என்ன செய்ய?

சில நாட்கள் முன்னர் புலவர் கீரனாரின் வில்லி பாரதம் என்னும் சொற்பொழிவு
கேட்டேன், அடடா மனுஷர் அமர்க்களப் படுத்தியிருந்தார். ஏறத்தாழ எனது பத்து வயது
இருக்கும்போது அவரது சொற்பொழிவினை கேட்டு இருக்கிறேன், அதன் பின்னர் இப்போதுதான் எனது நண்பரிடம் இருந்து கிடைத்த ஒரு சி டி மூலம் அதனை நான் கேட்டு அனுபவிக்க முடிந்தது.

இந்தப் பதிவை நான் பதிவதற்கு ஒரு முக்கியமான காரணம் என்னவென்றால் புலவர் கீரனாரின் (சி டி) சொற்பொழிவின் பொழுது எனது சில நண்பர்களும் உடன் இருந்தார்கள், உண்மையில் நான் எவ்வளவோ தேவலாம் என்று என் நண்பர்கள் எனக்கு உணர்த்தி விட்டனர். ஆம் கொஞ்ச காலம் முன்னர் வரையில் எங்களுக்கு அறிமுகமாயிருந்த மகா பாரதம் சாந்தனு, நகுஷன் போன்றவர்களை எங்களுக்கு அறிமுகப் படுத்தவே இல்லை. ( எங்களுக்கு கதை சொன்னவர்களுக்கே தெரியாதோ என்னவோ, ஆசிரியர் உட்பட)

எனவே எங்களை போல் இன்னும் பலர் இருக்கலாம் எனவே அவர்களுக்கு நமது பாரதம் உலகுக்கு கொடுத்த கொடையான மகா பாரதத்தில் இன்றைக்கும் நமக்கு பொருந்துவதான நீதிகளை சொல்லும் சில நிகழ்சிகளை, புலவர் கீரனாரின் சொற்பொழிவில் நான் அருந்திய தேனை மற்றவர்களுடன் பகிரவே இந்த பதிவு.

முதலில் புலவர் கீரன் அய்யா அவர்களுக்கு எனது நன்றியை காணிக்கையாக்குகிறேன்.

நாம் இன்று உலக அரங்கில் தலை நிமிர்ந்து நிற்பதும்,நடப்பதும் எங்குமே காணக்கிடைக்காத தத்துவங்கள், ஆம் பல இடங்களில், பல நேரங்களில், பலபேரது வாயில் உச்சரிக்கப் படும் வார்த்தை என்ன என்றால் சும்மா தத்துவக் குப்பைகளை கொட்டாதே என்பதாகத்தான் இருக்கும், ஆனால் இந்து மதம் என்று எவரோ திருநாமமிட்டு அறியப்படும் சனாதன தர்மம் என்ற பிரபஞ்சத்திலே உண்மையான பிரபஞ்சத்தில் எப்படி குப்பைகள் நிறைந்துள்ளதோ அவ்வாறே குப்பைகள் போல் நிறைந்துள்ளது   தத்துவங்கள், நிஜமான குப்பை பொறுக்கும் குப்பை வியாபாரிகளான ஞானிகள் என்பார்களே அந்த குப்பைகளே எமக்கு விருப்பானவை என்று அதனை
அறிந்து மேன்மையடைந்தார்கள், குப்பை என்று ஒதுக்கியோர்கள் தாங்கள் வாழ்வில் மேன்மையடைந்ததான ஒரு நினைவில் வாழ்க்கையை ஒட்டி விட்டு எங்கே நிம்மதி என்று மீண்டும் குப்பையை தேடி ஓடி வருகிறார்கள்.

ஒரு சிலர் வெளியில் ஒரு வேடமும் உள்ளத்தில் ஒரு உருவமுமாக இருக்கிறார்கள்,
மனசுக்குள் ஒரு விஷயத்தை போட்டு அழுத்தி வைத்துக் கொண்டு வெளிப் புறம் அதைக் காட்டிக்கொள்ளாமல், அல்லது ஆழ மனதில் ஆசைகள் இருப்பினும் அதைவிடவும் ஒரு பேராசையின் காரணமாக சின்ன ஆசைகளை மூட்டை கட்டி வைத்து விடுவது வழக்கமாக இருப்பார்கள்.

ஒரு கதை உண்டு, அதற்க்கு மாப்பிள்ளை முறுக்கு என்றே பெயர்.

அதாவது புதியதாக மணம் புரிந்த ஒருவன் ஒரு பண்டிகைக்காக மாமனார் வீட்டுக்கு போனானாம், ஆனால் அதற்க்கு முன்னரே நண்பர்களும், உறவினர்களும் அவனுக்கு சொன்ன புத்தி மதிகளை வேறு அவன் அடிக்கடி நினைவு படுத்திக் கொண்டான், அது என்னவெனில் "அடேய் நீ உன் மாமனார் வீட்டுக்கு போகிறாய், அங்கே அவர்கள் எதை சொன்னாலும் தலையை ஆட்டி விடாதே, எதைக் கொடுத்தாலும் உடனே தின்று விடாதே, அப்படி இருந்தால் தான் உன்னை மதிப்பார்கள், இல்லை என்றால் அவ்வளவுதான்"

இதை நினைத்துக் கொண்டே இருந்தவனை மாமனார் உணவருந்த அழைத்தார் கொஞ்சம் பிகு பண்ணின பின்னர் சாப்பிட அமர்ந்தான் மாப்பிள்ளை, சாப்பாடு அருமை, மாப்பிள்ளையாச்சே அப்புறம் நன்றாக கவனிக்க வேண்டுமே?

மாப்பிள்ளைக்கு அங்கே பரிமாறிய எள்ளு உருண்டை மிகவும் பிடித்துப் போய் விட்டது ஆனால் மீண்டும் ஒன்று கேட்க கொஞ்சம் தயக்கம், அதுதான் சொல்லி அனுப்பி உள்ளார்களே, எதை கொடுத்தாலும் உடனே தின்று விடாதே என்று. எனவே அவன் இன்னொரு எள்ளுருண்டை கேட்க அவன் மனம் இடந்தர வில்லை. ஆனால் நாக்கு அடங்க மறுக்கிறது, என்ன செய்தான்.....?

எல்லோரும் உறங்கிய பின்னர் எள்ளுருண்டை போட்டு வைத்து இருந்த பாத்திரத்தை சத்தமில்லாமல் திறந்தான், அடடா   அவன் கேட்ட நேரம் அது தீர்ந்து போய் வெறும் பொடிகள் மட்டுமே அதுவும் ஒரு வாய்க்கு கூட தேறாத அளவு இருந்தது, சரி கிடைத்தது லாபம் என்று அதை வாயில் போட்டுக் கொண்டான்.

அவனது கஷ்ட காலம் உருண்டையை விடவும் பொடி அபாரமான சுவையாய் இருந்தது, அவனால் அதற்க்கு மேல் அவனது நாக்கை அடக்க முடியவில்லை மெதுவாக கொல்லைப் பக்கம் போய் எள் இடித்த உரலுக்குள் தலை விட்டு அதிலிருந்த பொடிகளை நாக்கினால் நக்கி விட்டு தலையை தூக்கினான், அவ்வளவுதான் தலை உரல் வாய்க்குள் சிக்கி, அய்யோ அம்மா என்று இவன் கூவி ஊரே அல்லோலமாகியது என்பது கதை, இது நகைச்சுவைக் கதை இனி இதன் கருத்து உடைய பாரத கதையானது நகுஷன் என்கிற மன்னனின் கதை. தொடர்வோம்....

2010-10-27T07:20:00.001-07:00

வணக்கம்,
/////இந்து மதத்தை எப்படி எல்லா மக்களிடேயே பரப்புவது என்பதை எடுத்துரைக்க வேண்டும்..இந்து மக்கள் மதம் மாறாமல் இருக்க எப்படி , என்ன செய்ய வேண்டும் . அது தான் முக்கிய நோக்கம் .///
ஸ்ரீதேவ

ஸ்ரீ தேவ , சகோதரா இலங்கை பெயர் போல உள்ளது, நல்லது,
(இன்று இந்து மதம் என்று அழைக்கப் படும்) சனாதன தர்மம் யாராலும்   பரப்பப் பட்டதுமில்லை,   அதன் தேவையும் அதற்க்கு இல்லை,

மனிதன் தான் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று தர்மத்துடன் நினைக்கிறானோ   அவ்வாறே நெறியுடன்   தானாகவே மனிதனிடம் விளைந்ததுதான்   சனாதன தர்மம்.   உண்மையில்   எந்த   மனித உயிரும்   எந்த மதம் சார்ந்தும் பிறப்பது இல்லை.

முதலில் சனாதன தர்மத்தினை   முழுக்க இல்லாவிடினும்   அதன் அடிப்படைதனை   பெற்றோர்கள்   அறிந்து கொள்ள வேண்டும். தனது பிள்ளைகளுக்கு   பக்குவமாக எடுத்து உரைக்க வேண்டும்.

மனித வாழ்வினைப் பற்றி நமது முன்னோர்கள்   என்னென்ன சொல்லி வகுத்துள்ளார்கள் என்றும், அதனை அந்தக் காலத்திற்கும்   இந்தக் காலத்திற்கும் பொருத்திப் பார்த்து இப்போது அந்த வழிமுறைகளை எவ்வாறு உபயோகப் படுத்தலாம் என்று அதை நடைமுறைப் படுத்தலாம்.

நமது ஆத்தி சூடியை விடவும் யாரும் வாழ்க்கையை ரொம்பவும் எளிமையாய்   சொல்லி விடவில்லை. இதை   நண்பர்களுக்கு எடுத்துக் கூறுவதோடு இல்லாமல் நாமும் வாழ்ந்து காட்டுவது மிக முக்கியம். (இப்போது நண்பர்கள் நாங்கள் ஒரு சிறு புத்தகமாக   அவ்வையின் மூதுரைகளை அச்சிலேற்றி அனைவருக்கும் கிடைக்கும் படியாக செய்துள்ளோம், இப்போது அச்சில் உள்ளது)

இங்கே இல்லாதது வேறெங்கும் இல்லை என்ற தெளிவு கண்டு, மற்றவர்களையும் தெளிவு செய்யலாம்.

இதற்கு முன்னர்   கடவுள் என்பவர்   வானத்தில் எங்கோ இருந்து நம்மை ஆட்டுவிக்கிறார் என்று அவரை remote   ஆக்காதீர்கள்.

108 தேங்காய்   உடைத்து காரியம் செய்து தர சொல்லி அவரை அரசியல் வாதி ஆக்காதீர்கள்.

இன்பத்தின் போது சந்தோஷமாய் இருந்துவிட்டு துன்பத்தின் போது   எல்லாம் இறைவா ஏன் என்னை சோதிக்கிறாய் என்று அவரின் மீது பழி போடாதீர்கள்.

நமக்கு தேவையானதை   இறைவன் நம்மோடு வைத்துள்ளான், அதை புத்திசாலித்தனமாக பிரயோகிப்பது நம் கையில் உள்ளது.

இதில்   தெளிவடைந்து   நம்மை சார்ந்தவர்களையும்   தெளிவடைய வையுங்கள்.

பட்டினத்தாரின் அமுத மொழிகள்

2010-10-21T08:08:00.000-07:00

ஒருமடமாதும் ஒருவனும் ஆகி
இன்ப சுகம் தரும் அன்பு பொருத்தி
உணர்வு கலங்கி ஒழுகிய விந்து
ஊறு சுரோணித மீது கலந்து

பனியில் ஓர்பாதி சிறுதுளி மாது
பண்டியில் வந்து புகுந்து திரண்டு
பதுமம் அரும்பு கமடம் இதென்று
பார்வை மெய்வாய்செவி கால்கைகள் என்ற

உருவமும் ஆகி உயிர் வளர் மாதம்
ஒன்ப்தும் ஒன்ற்ம் நிறைந்து மடந்தை
உதரம் அகன்று புவியில் விழுந்து
யோகமும் வாரமும் நாளும் அறிந்து

மகளிர்கள் சேனை தராணை ஆடை
மண்பட உந்தி உடைந்து கவிழ்ந்து
மடமயில் கொங்கை அமுதம் அருந்தி
ஓர் அறிவு ஈர் அறிவாகி வளர்ந்து

ஒளிந்கை ஊறல் இதழ்மடவாரும்
உகவந்து முகந்திட வந்து தவழ்ந்து
மடியில் இருந்து மழழை மொழிந்து
வா இரு போ என நாமம் விளம்ப

உடைமணி ஆடை அரைவடம் ஆட
உண்பவர் தின்பவர் தங்களொடு உண்டு
தெருவில் இருந்து புழுதி அளைந்து
தேடிய பாலரொடு ஓடி நடந்து
அஞ்சு வயதாகி விளையாடியே

உயர்தரு ஞான குரு உபதேச
முந்தமிழின் கலையும் கரைகண்டு
வளர்பிறை என்று பலரும் விளம்ப
வாழ்பதினாறு பிராயமும் வந்து

மயிர்முடி கோதி அறுபத நீல
வண்டு இமிர் தண்தொடை கொண்ட புனைந்து
மணிபொன் இலக்கு பணிகள் அணிந்து
மாகதர் போகதர் கூடிவணங்க

மதனசொரூபன் இவன் எனமோக
மங்கையர் கண்டு மருண்டு திரண்டு
வரிவிழி கொண்டு கழிய எறிந்து
மாமயில் போல் அவர் போவது கண்டு

மனது பொறாமல் அவர் பிறகு ஓடி
மங்கல செங்கல சந்திகழ் கொங்கை
மருவமயங்கி இதழ் அமுதுண்டு
தேடிய மாமுத்ல் சேர வழங்கி

ஒருமுதல் ஆகி முதுபொருளாய்
இருந்த தனங்களும் வம்பில் இழந்து
மதன சுகந்த வதனம் இது என்று
வாலிப கோலமும் வேறு பிரிந்து

வளமையும் மாறி இளமையும் மாறி
வன்பல் விழுந்து இருகண்கள் இருண்டு
வயதுமுதிர்ந்து ந்ரைதிரை வந்து
வாதவிரோத குரோத்ம் அடைந்து
செங்கையினில் ஓர் தடியுமாகியே

வருவது போவது ஒருமுதுகூனு
மந்தி எனும்படி குந்தி ந்டந்து
மதியும் அழிந்து செவிதிமிர் வந்து
வாய் அறியாமல் விடாமல் மொழிந்து

துயில் வரும் நேரம் இருமல் பொறாது
தொண்டையும் நெஞ்சும் உலர்ந்து வறண்டு
துகிலும் இழந்து கணையும் அழிந்து
தோகையர் பாலகர்கள் ஓரணி கொண்டு

கலியுகம் மீதில் இவர் மரியாதை
கண்டிடும் என்பவர் சஞ்சலம் மிஞ்ச
கலகல என்று மலசலம் வந்து
கால்வழி மேல்வழி சாரநடந்து

தெளிவும் இராமல் உரைதடுமாறி
சிந்தையும் நெஞ்சும் உலைந்து மருண்டு
திடமும் அழிந்து மிகவும் அலைந்து
தேறிந்ல் ஆதரவு ஏது என நொந்து

மறையவன் வேதன் எழுதியவாறு
வந்தது கண்டமும் என்று தெளிந்து
இனியென கண்டம் இனி என தொந்தம்
மேதினி வாழ்வு நிலாதினி நின்ற

கடன்முறை பேசும் என உரைநாவு
தங்கிவிழுந்து கைகொண்டு மொழிந்து
கடைவழி கஞ்சி ஒழுகிடவந்து
பூதமுநாலு சுவாசமும் நின்று
நெஞ்சு தடுமாறி வரும் நேரமே

வளர்பிறை போல எயிரும் உரோம
முச்சடையும் சிறுகுஞ்சியும் விஞ்சு
மகதும் இருண்ட வடிவும் இலங்க
மாமலை போல் யமதூதர்கள் வந்து

வலைகொடு வீசி உயிர்கொடு போக
மைந்தரும் வந்து குனிந்தழ நொந்து
மடியில் விழுந்து ம்னைவி புலம்ப
மாழ்கினரே இவ காலம் அறிந்து

பழையவர் காணும் எனும் அயலார்கள்
பஞ்சு பறந்திட எஇன்றவர் பந்தர்
இடும் எனவந்து பறையிடமுந்த
வேபிணம்வேக விசாரியும் என்று

பலரையும் ஏவி முதியவர்தாம்இ
ருந்தசவம்கழு வுஞ்சிலர் என்று
பணிதுகில் தொஞ்கல் களபம் அணிந்து
பாவகமே செய்து நாறும் உடம்பை

வரிசை கெடாமல் எடும் எனஓடி
வந்து இளமைந்தர் குனிந்து சுமந்து
கடுகி நடந்து சுடலை அடைந்து
மானிட வாழ்வென வாழ்வென நொந்து

விறகுஇடை மூடிஅழள் கொடுபோட
வெந்து விழுந்து முறிந்துநிணங்கள்
உருகி எலும்பு கருகி அடங்கி
ஓர்பிடி நீறும் இலாத உடம்பை
நம்பும் அடியேனை இனி ஆளுமே

Balamae Ambalamae - Unnikrishnan -

2010-09-14T03:03:00.000-07:00

து

ஹர ஹர சிவனே

2010-08-28T03:59:00.000-07:00

சிவ சிவ என்றிட
சிந்தை வசமாகும்
சிவ சிவ என்றிட
சீவன் வசமாகும்
சிவ சிவ என்றிட
சகமும் வசமாகும்
சிவ சிவ என்றிட
சகலமும் வசமாகும்
சிவ சிவ என்றிட
சிவமாய் வசமாவோமே

சிவ சிவ என்றிட
சங்கடங்கள் தீரும்
சிவ சிவ என்றிட
மங்கலங்கள் சேரும்
சிவ சிவ என்றிட
வல்வினைகள் ஓடும்
சிவ சிவ என்றிட
நல்வினைகள் நாடும்
சிவ சிவ என்றிட
சிவமே சிரமேருமே!!

Bal Ganesh 2

2010-08-28T02:23:00.000-07:00

து

DR.M.BALAMURALIKRISHNA - THILLANA

2009-11-18T06:41:00.001-08:00

Kurai Ondrum Illai

2009-11-18T05:19:00.001-08:00

the best

கலாசாரம்

2009-11-08T10:50:00.000-08:00

தமிழ் ஹிந்து. காம் தளத்தில் ஒரு கட்டுரை படித்தேன். மாறிவரும் நமது கலாசாரம் பற்றிய உண்மையான வருத்தம் அக்கட்டுரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார் அதன் ஆசிரியர்.அதற்க்கு பின்னூட்டம் இடலாம் என்று நினைத்த நான் பின்னர் அதற்க்கான விவரங்கள் நிறைய எழுத வேண்டும் என்பதால் எனது வலைப்பூவில் பதித்து விடலாம் என்று முடிவு செய்து இங்கு எழுதி விட்டேன்.

செய்தித்தாள்களில் நித்தமும் வெளிவரும் கள்ளக் காதல், பாலியல் வன்முறை செய்திகளில் ஆரம்பித்து நமது இன்றைய நடப்பில் நமது கலாசாரம் அந்நிய கலாச்சாரமாக மாறிவரும் பரிதாப நிலையை அலசி அக்கட்டுரையை   எழுதி இருந்தார் அக்கட்டுரை ஆசிரியர் ஸ்ரீ ராம்குமார். வரவேற்க்கதக்க கருத்துகள்.

உண்மையில் நான் வெகு நாட்களுக்கு முன்னர் இந்த வலைப் பூவில் பதிப்பதாக இருந்த பல விஷயங்கள் அதில் இருந்தன, இருப்பினும் பலவிஷயங்கள் பலருக்கு தெரியாமல், தெரிவிக்கப் படாமல் இருக்கிறது.

கலாசாரம், பாரம்பரியம், வாழ்க்கைமுறை இன்னும் நமது இந்து தர்மத்தின் தொன்மை, தாத்பரியம்,இன்ன பிற சமாச்சாரங்கள் இப்போது முற்றிலுமாக மாறுபடுகிறது என்பதை விட மறை முகமாக மாற்றப் படுகிறது என்பதே உண்மை.

முன்னரெல்லாம் நமக்கு வாழ்க்கையின் கூடவே நமது பண்பாடும், கலாச்சாரமும் பயணித்தது. நம் அப்பா, அம்மா தாத்தா, பாட்டி என்று பலரும் நமக்கு பல கதைகள் புராணங்கள் என்று உதாரணங்கள் காட்டி நமக்கு கலாச்சாரத்தை நம் மனதிற்குள் நிலைக்கும் படி செய்தார்கள். ஆனால் இன்றைய கால கட்டத்தில் குழந்தைகள் பெற்றோர்களிடம் இருப்பதை விட பள்ளிக் கூடங்களில் அதிகமான நேரம் இருக்கிறார்கள், ஆகவே அவர்களுக்கு நன்மை, தீமைகளை, கலாச்சாரங்கள் பற்றிய அறிவை கொடுக்க வேண்டிய ஆசிரியர்களே அதற்க்கு இயலாதவர்களாய்   இருக்கிறார்கள்,   ஏனெனில் நமது பாடத்திட்டங்களும் மேற்கத்திய தாக்கத்தின் படியே அமைக்கப் பட்டுள்ளது.

இன்றைய நிலையில் நமது பாரம்பரியம், கலாசாரம் முதலியனவற்றை இனிமேல் குழந்தைகளில் இருந்து தொடங்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாம் இருக்கிறோம், வேறு வழியில்லை, இன்று நடுத்தர வயது உள்ள பெற்றோர்கள் பெரும்பாலும் தமது குழந்தைகளை இந்தியக் கலாச்சாரத்தில் வளர்ப்பதை விரும்பவில்லை என்பது போல் இருக்கிறது. காரணம் அந்நியக் கலாச்சாரத்தின் மீது கொண்ட அநியாய மோகம் என்பதை தவிர வேறு என்னவாக இருக்க முடியும். பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் தங்களை அம்மா, அப்பா என்று அழைப்பதை கூட அவர்கள் விரும்புவது இல்லை, மம்மி, டாடி என்று அழைப்பதை பெருமையாக நினைக்கிறார்கள். இந்த இடத்திலிருந்தே நமது கலாசார இழப்பு தொடங்கி விடுகிறது.

உடைகள் விஷயத்திலும் பெற்றோர்கள் சற்றும் சிந்தித்து செயல்படுவது இல்லை. நமது குழந்தைகள் நமக்கு பிறந்ததில் இருந்தே குழந்தைகளாகவே நம் மனம் உணர்கிறது, ஆனால் அவர்களுக்கு பதினாறு, பதினெட்டு என்று வயதானாலும் நம் மனதுக்கும் கண்களுக்கும் அவர்கள் குழந்தைகளாக இருக்கலாம், ஆனால் வெளி உலகிற்கு அவர்கள் அப்படி அல்ல என்பதை பெற்றோர்கள் அறிகிறார்களா? இல்லையா? என்பது உண்மையிலேயே தெரியவில்லை. இன்றைய பெண்களின் உடைகளை பார்த்தால் பெற்றோர்களின் பொறுப்பின்மையே தெரிகிறது. கேட்டால் குழந்தைகள் ஆசைப் படுகிறார்கள் என்று சொல்லும் பல பெற்றோர்கள் உள்ளார்கள்.

சிறுமியாக உள்ள போதே கண்டிக்க மனம் இல்லாதவர்களாக இருக்கும் பெற்றோர்கள் பின்னாளில் சிறுமிகள் வளர்ந்து ஆளானதும் படும் அவஸ்தை சொல்லி மாளாது. இதற்குக் காரணம் பெற்றோர்கள் நம் கலாச்சாரத்தை உணராதது, தங்கள் குழந்தைகட்கு உணர்த்தாது. அப்படியே சிறுவர்களின் பெற்றோரும். இன்னும் சில பெற்றோர் தங்கள் மகளோ, மகனோ எதிர்பாலின நட்பை பார்த்து எனது மகன் அல்லது மகள் ரொம்ப சோசியல் டைப் என்று பெருமை வேறு பேசிக் கொள்வார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு பின்னாளில் வரும் துயரங்கள் தெரிவது இல்லை.

பெரும்பாலான தாய்மார்கள் ஒரு வேதனையான தவறு செய்கிறார்கள், நாம்தான் விதம் விதமான உடைகள் அணியவில்லை, நம் பெண்ணாவது அனுபவிக்கட்டும் என்று காணச்சகியாத உடைகளை தமது பெண்களுக்கு அணிவித்து உலா வர செய்கிறார்கள். இப்படிப் பட்ட உடைகளால் அதைக் காணும் விடலைப் பையன்களின் மனம் எப்படி குரூரமாக்கப் படுகிறது என்பதை அவர்கள் உணர்வது இல்லை. சில தாய்மார்களோ என்பிள்ளை எப்படி உடுத்தினால் என்ன அவர்கள் ஏன் பார்க்கிறார்கள் என்பது போன்ற கொஞ்சமும் அறிவில்லாத அபத்தமான ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறார்கள்.

இப்படியான பெற்றோர்கள் தாங்கள்    அனுபவிக்காத சிலவற்றை தம் பிள்ளைகள் அனுபவிப்பதில் சந்தோசம் கொள்கிறார்கள். அதனால் பின்வரும் விளைவுகளை சற்றும் சிந்தித்து பார்ப்பது இல்லை. நான் பெரும்பாலும் இங்கே பெண் பிள்ளைகளை பெற்றவர்களையே கூறக் காரணம் நமது கலாச்சாரத்தின் அடித்தளமாக முன்வைக்கப் பட்டிருப்பது பெண்களையே.

முன்னரெல்லாம் ஆண்குழந்தைகள், பெண்குழந்தைகள், இரு பாலரையும் தனி தனியாகத்தான் விளையாடவோ, படிக்கவோ அனுமதிப்பார்கள், அதற்கும் பல காரணங்கள் உள்ளது. ஆனால் இன்று அந்த பழக்கத்தை எதோ கூடா ஒழுக்கம் போல மறுத்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். இருபாலாரையும் கலந்து விளையாட அனுமதிப்பது ஒரு காலகட்டம் வரையிலும் சரி அதன் பிறகு அதற்க்கு அனுமதிக்க வேண்டாம் என்றால் நம்மை ஏதோ வேற்று கிரக வாசி போல பார்பவர்கள் இருக்கிறார்கள். நீங்கள் எந்தக் காலத்தில் இருக்கிறீர்கள் என்று ஒரு புழுவைப் போல் நம்மை பார்த்து கேள்வி கேட்பார்கள்.

பெற்றோர்களின் தவறை கொஞ்சம் அலசினோம். இது நான் நினைத்ததை விட ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

இது பற்றி நிறைய எழுத வேண்டி உள்ளது, ஆனால் எதை எழுவது எதை விடுவது என்றே குழம்பும் அளவுக்கு விஷயம் உள்ளது. அடுத்து பெண்களை பற்றி கொஞ்சம் பார்க்கலாம்.

பெற்றோர்களின் கவனக் குறைவு, அந்நிய கலாசார மோகம், வீண் ஜம்பம் ஆகிய கலவைகளால் வளர்க்கப ட்ட பெண் குழந்தைகளின் நிலை என்ன?

பெரும்பாலும் பெண்களிடத்தில் என்றுமே ஆசைகள் அதிகமாத்தான் இருக்கும், அதிலும் செல்லமாக வளர்ந்த பெண்கள் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். அவர்களுக்கு செல்லம் காரணமாக , (இல்லாவிட்டாலும் ) கலாசார போதனை கொஞ்சம் குறைவாக இருக்கும். எப்படி நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு சொல்லப் பட்டிருக்காது, எனவே அவர்கள் தன்னிச்சையாகவே அந்நிய கலாச்சாரத்தின் பிடியில் அகப்பட்டுக் கொள்வார்கள். நமது கலாசாரம் என்பது அவர்களுக்கு என்னமோ பெண்களை அடிமைப் படுத்துவது போல தெரியும். அதுவும் இளமைப் பருவம் என்பது சுதந்திரம் விரும்பும் வயது.

பல பெண்கள் தன் அழகை வெளியாட்கள் காண வேண்டும் என்பதற்காகவே உடைகளை வடிவமைத்துக் கொள்கிறார்கள், இவர்கள் தங்கள் உடை வடிவமைப்புகளை பல ஆங்கிலப் படங்கள், தொலைகாட்சி மாடல் பெண்கள் என்று கொஞ்சமும் நமக்கு சம்மந்தமில்லாத உடைகளை தேர்வு செய்வது வேதனைக்கு உரிய விஷயம்.

உடைகள் என்பது நமது உடலை மறைப்பதாக இருக்கவே அன்றி நமது தனித்தன்மையை காட்ட அல்ல என்பதும், தனது கவர்ச்சியான உடைகளால் சில இளைஞர்களின் மன வக்கிரங்கள் தோண்டப் படுகிறது என்பதும் இவர்கள் தெரிந்தும், தெரியாமலும் இருக்கிறார்கள். இதை பெற்றோர்களும் கண்டிப்பது இல்லை.

அடுத்து பள்ளிக்கூடங்களில் அதற்க்கு மேலாகத்தான் உள்ளது, ஒரு ஆண்டு விழா, அல்லது ஏதாவது விசேஷங்கள் என்று வந்தால் போதும், ஆசிரியர்கள் தங்கள் திறமை எல்லாம் கொட்டி பள்ளியில் நல்ல பெயர் வாங்க வேண்டும் என்பதற்காக குழந்தைகளை வறுத்து எடுத்து விடுகிறார்கள். நாட்டியம், பாட்டு. என்று சொல்லி.
அட அப்படித்தான் ஆகட்டும் அங்கே ஒரு நல்ல இசை, நடனம் இருக்குமா என்றாலோ நாம் ஏமாந்து போக வேண்டியதுதான். இருப்பதிலேயே ஒரு மோசமான முக்கல்கள் உள்ள பாட்டும். இடுப்பை ஆட்டி ஆட்டி ஆடும் ஆபாச குத்துப் பாடு நடனமும் அங்கே அரங்கேற்றப் படும். கல்லூரிகளில் கூட இப்படி நடப்பதுதான் பெரும்கொடுமை.

நான்கு பெண்கள் இருந்தால் போதும், எதிரே தென்படும் ஆண்களின் நிலைமை இவர்களுக்குள் பேசியே கிழிக்கப் படும். அவர்களின் பேச்சுக்கு முன் கூவம் கூட மணக்கும். இதை ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், பேச்சு என்பது எண்ணங்களின் ஒலி வடிவமாகும். முன்னரெல்லாம் ஆண்களைப் பற்றி பெண்கள் பேசுவதே அரிதாக இருக்கும். அவர்களின் எண்ணத்தில் பாலின ஈர்ப்பு என்பது பெரும்பாலும் திருமணத்திற்கு பின்னரே, ஒரு வேளை மனதிற்குள் நினைத்தாலும் அதை வெளிக்காட்ட மாட்டார்கள். அவ்வளவு சுய கட்டுப் பாடு இருந்தது.

அடுத்து பெண்கள் ஆண்களை வர்ணிப்பது, அவர்களைப் பற்றி தங்களுக்குள் பேசுவது இதோடு நில்லாமல் பாய் பிரண்ட்ஸ் என்று கூறிக் கொண்டு பைக்கில் பின் புறம் அமர்ந்து தன் முன்பகுதியை அவனது முதுகுக்குள் புதைத்துக் கொண்டு பறக்கிறார்கள். இது தவறு என்று சொல்லவேண்டிய பெற்றோர்களும் இதை ரசிக்கிறார்கள்.

பொதுவாகவே மருத்துவ விதியின் படி ஆணாகப் பட்டவன் உடல் ரீதியாக வலிமை பொருந்தியவன். ஆனால் மனதில் எளிதில் உணர்ச்சி வசப் படுபவனாக இருக்கிறான் .எனவேதான் பெரும்பாலும் மாரடைப்பு ஆண்களுக்கே வருகிறது. நான் இங்கு கொஞ்சம் யோசித்து எழுத வேண்டி உள்ளது.

இதுவரை நான் எழுதியது நடந்த, இப்போதும் சில, பல இடங்களில் நடந்து கொண்டு இருக்கும் நிகழ்ச்சிகளில் ஒரு சிறு பகுதி. இனி இதோடு இக்கட்டுரையின் தலைப்பின் தொடர்பு என்ன?

நமது இந்து கலாசாரம் என்பது ஒன்றும் எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என்றோ, இந்தாப்பா இது நம்ம சாமி, இப்படியல்லாம் வாழ்தல் சாமிக்கு ஆகாது,   அல்லது நாமெல்லாம் யார் தெரியுமா, எப்படி இருக்கணும் தெரியுமா? என்று பெருமை பேசிக் கொள்ளவும் வகுக்கப் படவில்லை. ஒவ்வொரு ஆணோ, பெண்ணோ, அவர்களின் எண்ணம் செயல் உடல், மனம் ஆகியவற்றினை கருத்தில் கொண்டே முன்னோர்களால் வகுக்கப் பட்டது.

ஒரு சமுதாயத்தை உருவாக்கும் பெரும் சக்தியாக ஆண்கள் இருக்கிறார்கள் என்று சொன்னால்   அதை உள்வாங்கி அதை செவ்வனே வளர்த்து அதற்கான உரிய அடையாளங்களோடு வெளிப்படுத்தும் சக்தியாக பெண்களே உள்ளார்கள். இதில் இருவருக்கும் சம பங்கு உள்ளது. இருவரும் தங்களுக்கான பணிகளை சரியாகத்தான் பிரித்துக் கொண்டு இருந்திருக்கிறார்கள். இடையில் வந்து குட்டையை குழப்பினவர்கள் பெண்ணடிமைத்தனம், பெண்ணுரிமை என்று குடும்பத்தில் சண்டையை கிளப்பி குளிர்க்காயந்ததுதான் உண்மை. நம் கலாச்சாரத்தில் என்றுமே பெண்கள் அடிமைகளாக சித்தரிக்கப் படவில்லை. ஆனால் உள்ளம் மற்றும் உடல் ரீதியாக பெண்களை சில விஷயங்களுக்கு ஒதுக்கி வைத்து இருந்தார்கள்.
எதற்காக ஒரு வயது வந்த பெண்ணையும்,அதே வயதுள்ள ஆணையும், அருகே தொட்டு பேசுவது, அல்லது பெரும்பாலும் தனிமையில் சந்திப்பது போன்ற செயல்களை கட்டுப் படுத்தி வைத்தனர்?

ஆண்களை பொறுத்த வரை உடல் வலிமையும், உணர்ச்சிவசப் படும் தன்மையும் பற்றி ஏற்கனவே அறிந்ததே, ஆணை பொறுத்தவரை அவனது பாலியல் எண்ணங்கள் அடிக்கடி வந்து போகும் விஷயம். ஒரு பெண்ணை அருகாமையில் சந்திக்கும் பொது, உடல் உறவு இல்லாவிட்டாலும் அவளை தொடும்போது அவனது சக்திகள் வீணாகின்றன, வீணான காம எண்ணங்களால் அவன் உந்தப் பட்டு அவனது மனதிற்குள் சுகம் காண்பதன் மூலம் தற்காலிக சுகம் கண்ட இளைஞன் தனது கனவின் மூலம் தாது இழப்பிற்கு ஆளாகிறான்.

இங்கே ஒரு விஷயம் சித்த வைத்தியர்களின் விளம்பரங்களை பார்த்தால் பெரும்பாலும் இப்போது சித்த வைத்தியம் என்றாலே சிட்டுக் குருவி லேகியம் தானே? என்று கேவலமாக நினைக்குமாறு இன்று நிலைமை உண்டாகி விட்டது, ஆனால் அந்த சித்த வைத்தியம், சித்தர்கள் நமது சுக்கிலமான உயிர்சக்தியை பலம் பெற செய்யவே தங்களின் மருந்துகளை உண்டாக்கினார்கள், மனிதனின் உயிர் சக்தியானது வீணாக வெளித்தள்ளப் பட்டால் அவனது பலமும், ஆரோக்கியமும் தளர்ந்து விடும் என்று அறிந்து இருந்தார்கள், இதனால்தான் குறிப்பிட்ட வயது வந்த உடன் பெண்களையும் ஆண்களையும்   பிரித்து வைத்தார்கள். அதையே இந்து கலாசாரம் என்று போற்றி பாது காத்தார்கள். எளிதில் காமத்திற்கு வசப்படும் ஆண்களை நெருப்புக்கு இணையாக சொல்லி வைத்து பஞ்சும் நெருப்பும் பக்கத்திலாகாது என்று பெண்களை பஞ்சாக காட்டினார்கள். நன்றாக யோசித்து பார்த்தால் தெரியும் நெருப்பு வீணாக எறிந்தால் யாருக்கு லாபம் இருக்கும்.

இப்போது இதே விஷயத்தை கையிலெடுத்துக் கொண்டு இந்தக் கால கட்டத்திற்கு வருவோம், ஒரு பைக்கில் ஒரு இளைஞன் ஒரு இளம் பெண்ணை பின்புறம் இருத்திக் கொண்டு போனது எப்படி என்று முன்னமே பார்த்தோமே, அப்போது அவனது எண்ணங்கள் எப்படி இருக்கும். இப்படியே அவன் அடிக்கடி இந்த செயலால் பாதிக்கப் பட்டு இருப்பானேயானால் அவனது உடல் நிலை அவனையும் அறியாமல் பதிக்கப் படுகிறது.

அடுத்து அந்த இளைஞன் மற்றும் இளம்பெண் அவர்களின் மனம் பற்றி, இந்த நிகழ்ச்சியானது தொடருமேயானால், இருவருக்கும் தனது பாலின உணர்ச்சிகள் ஒரு கால கட்டத்தில் மரத்துப் போகும், இது உண்மயா என்று நினைக்கலாம். ஆனால் உளவியல் ரீதியாக இது உண்மையே. அதற்க்கு இப்போது நீதி மன்றங்களில் நிறைந்து கிடக்கும் விவாகரத்து வழக்குகளே சாட்சி. காரணம் வேறு காண்பிக்கப் பட்டாலும் அடிப்படை காரணம் என்பது பாலியல் பிரச்சினையே.

முந்தைய காலங்களில் கணவன் மனைவி என்றாலும் கூட பொது இடங்கள், சுற்றி வளைப்பானேன் படுக்கையறை தவிர வேறு எங்கும் அவர்களின் நெருக்கத்தின் இடைவெளி குறைந்தது இரண்டு அடிகளாவது இருக்கும். அதற்க்கு கலாச்சாரத்தினை காரணம் காட்டி இதுதான் நாகரிகம் என்று அவர்களுக்கு போதிக்கப் பட்டது. உண்மையில் அவர்களிடம் ஸ்பரிசத்தின் ஏக்கம் எப்போதும் இருக்கும். எனவே அவர்களிடம் உண்மையான பாசம் இருந்தது. இன்றுபோல எப்போதும் ஆணும் பெண்ணும் உரசிக்கொண்டே இருந்தால் கண்டிப்பாக இருபாலருக்கும் அது ஒரு சகஜமான நிகழ்ச்சியாகி விடும், இதுவே தனது அனுபவத்தில் ஒரு த்ரில்லிங்கை நாடி வேறு துணை தேட வைக்கிறது. ஆணுக்கும் சரி பெண்ணுக்கும் சரி எதிர்பாலினம் என்பதில் முதல் ஸ்பரிசத்தின் போது ஒரு வித சுகம் அனுபவிக்கப் பட வேண்டும். இத்தகைய அனுபவம் பல ஆண்களின் ஸ்பரிசம் பட்ட பெண்ணுக்கோ, அதே நிலை உள்ள ஆணுக்கோ இல்லை எனில் முதல் கோணல் முற்றிலும் கோணல் என்ற நிலைக்கு தள்ளப் படுவர்.

பெண்கள் இந்த விஷயத்தை கொஞ்சம் நன்றாக கவனித்து செயல்பட்டால் நல்லது, தங்களின் ஆடைக்குறைப்பு, ஆண்களின் நட்பு போன்ற விஷயத்தால் இனிமயான இல்லற வாழ்க்கையில் காண வேண்டிய இன்பத்திற்கு தாங்களே சமாதி கட்டிக் கொள்கிறோம் என்று உணருங்கள். நீங்கள் என்றுமே அடிமைகள் அல்ல ஆனால் சுதந்திரம் என்ற பெயரில் அந்நியக் காலாச்சாரத்தில் நுழைந்து நம் கலாச்சாரத்தை அளித்து விடாதீர்கள் என்பதுவே எனது வேண்டு கோள்.

சமீபத்தில் எனக்கு ஒரு SMS வந்தது. JOKE : திடீரென்று ஒரு மேலை நாட்டில் ( நாட்டின் பெயரை நான் குறிப்பிட வில்லை) குழப்பம் வந்து விட்டது. எனென்றால் நாளைக்கு   FAATHERS DAY என்று அறிவித்து விட்டார்கள். அந்நாட்டில் மறுநாள் முழுவதும் குழம்பிப் போய் அலைந்து கடைசியில் பாதிரியாரிடம் போய் வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு வந்தார்கள். JOKE என்று இதை ஒரு நண்பர் எனக்கு அனுப்பி இருந்தாலும் இது உண்மையாக இருந்தால் இங்கே கலாச்சாரத்தின் நிலையை நினைத்துப் பாருங்கள். அருகில் இருக்கும், நாம் கேட்பதை வாங்கி தந்து, நம்மை அன்போடு உபசரிக்கும் அப்பாவை நாம் எவ்வளவு நேசிக்கிறோம். அவரை தேடும் நிலை எதனால் வந்தது. கலாசார சீரழிவின் மூலமே.
இதைத்தானே மிருகங்கள் செய்கின்றன, ஒரு நாயிற்க்கோ, பூனைக்கோ, புலிக்கோ தனது அப்பாவை தெரியுமா? சரியான கலாசாரம் இல்லாத காரணத்தால் இப்படி ஒரு ஜோக் எழுதும் அளவிற்கு அந்நாட்டு நாகரிகம் உள்ளதை நினைத்து மானுடம் வெட்கப்படும். கலாச்சாரங்களின் அடிப்படை நோக்கம் நான் மேற்கூறிய சமாசாரம் மட்டுமல்ல, அது போல இன்னும் பல அடிப்படைகளுள்ளது, அவைகளை கூற நேரமோ   இடமோ போதாது. இந்துக் கலாசாரம் என்பது ஒற்றை வேரில் நிற்கும் பனை மரம் அல்ல பல விழுதுகள் கொண்ட ஆல மரம். நான் குறிப்பிட்டது ஒரு விழுதின் ஒரு பகுதி.

இந்து கலாச்சாரத்தில் எதுவுமே மூட நம்பிக்கைகள் அல்ல என்பது அறியப் பட வேண்டும். பழமையானது என்று கேவலமாக எண்ணாதீர்கள், எத்துனை பழமையோ அத்துனை அனுபவங்களைக் கொண்டு வகுத்து உயர்பிறப்பாம் மானுடத்திற்கு,(இந்துக்களுக்கு மட்டுமல்ல) நமது இந்து தர்மம் அர்பணித்து உள்ளது.

இங்கு கூறப் பட்டுள்ள விஷயங்கள் பெரும்பாலும் பெண்களுக்கு சொன்னது போலவே அமைந்து விட்டது என் தவறு அல்ல, காரணம் ஏற்கனவே சொன்னது போல் பெண்களே இந்து சமுதாயத்தின் அடித்தளம் ஆகும். யோசித்து பார்த்தால் தெரியும் யாருக்கு சுமைகள் அதிகம் என்று பார்த்தால் பொறுப்பு உள்ளவர்களுக்கே என்பது. பொறுப்பு என்பது முக்கியமானவர்களுக்கே தரப்படும் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே.

கதைகளில், புராணங்களில் நீங்கள் படித்து இருப்பீர்கள், நாடாளும் மன்னன் ஆனாலும் அவனது முதல் தெய்வம் தாய் என்பதாகவே இருக்கும். எனவே கலாசாரம் என்பது பெண்களின் கையில்தான் உள்ளது. பெண்ணடிமைத்தனம் எது என்று நன்றாக யோசித்து, கலாச்சாரத்தின் உயர்வு என்பது என்ன என்று தெளிவடைந்து உங்களின் வாழ்க்கையை,   உங்களின் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை நல்ல கலாச்சாரத்தோடு அமைத்துக் கொள்வது ஒவ்வொரு பெண்மணியின் கடமையாகும்.

மற்ற மதங்களில் உள்ளது போல பெண்கள் வெறும் விலை நிலங்களாக இந்து தர்மம் அவர்களை காண்பது இல்லை. தங்களது மக்களை காக்கும் பூமித்தாய் என்று போற்றுகிறது.

ஆண்குழந்தைகளுக்கு ராமனைக் காட்டுங்கள், வீட்டில் பிரச்சினை இருக்காது
பெண்குழந்தைகளுக்கு சீதையை காட்டுங்கள்   சமுதாயமே பிரச்சினை இன்றி இருக்கும்.

13 yr old Hindu girl speaks out against Anti-India forces

2009-11-02T06:54:00.001-08:00

anbu

2009-11-01T06:04:00.001-08:00

அன்பு
http://hamsa.org/vedaprakash-8.htm

ஜீவ முக்தி - 2

2009-10-30T15:56:00.000-07:00

முந்தைய பகுதி மரணமில்லா வாழ்வு பற்றி விடை காண்போம் என நிறுத்தப் பட்டது, அனால் அத்தகைய வாழ்வின் சூட்சுமம் பற்றி அறிய நாம் பல விஷயங்களை அறிந்து, ஆராய்ந்து பின்னரே தெளிவு பெறுதல் நலம்.

இத்தகைய வாழ்வின் எண்ணங்கள் திடீரென்று எப்ப்படி மனிதனுக்கு வந்திருக்க முடியும் என்று யோசிக்க, அதன் விடை என்று நமக்கு கிடைப்பது   சித்தர்களின் மெய்ஞானமே. சித்தர்கள் என்பவர்கள்   முனிவர்கள், ரிஷிகள், சமயவாதிகள், போன்றவர்களிடம்   இருந்து பலவாறு வேறுபட்டவர்களாய் தெரிகிறார்கள். அவர்களின் உலகமே வேறு என்று கூட சொல்லலாம்.

ஒரு சராசரி மனிதன் சிந்திக்க ஆரம்பித்தது முதல் நீர், நிலம், ஆகாயம், சூரியன், சந்திரன் என இப்படி எல்லாவற்றையும் பார்த்தவன் இவைகளெல்லாம் நிலையாக இருக்கும் போது நமக்கு எதனால் நரை, திரை, மூப்பு, மரணம்,   என்று இவைகளை ஆழ்ந்து சிந்தித்தவர்கள் சித்தரானார்கள். இந்த சித்தர்கள் மிகப் பெரும் விஞ்ஞானிகள் ஆவார்கள்.

இவர்களின் கருத்தின் படி இவர்கள் ஆரம்பித்த முதல் தேடல் எதுவாக இருக்கும் என்று நினைத்தால், அது நிச்சயமாக தனது ஆன்மாவாகத்தான் இருக்கும். தான் யார் என ஆராய்ந்து   தன் ஆன்மரகசியம் அறிந்து   தன்னை எப்படியும் ஒரு நாள் அழியும்படியான இக்கூட்டுக்குள் அடைத்தது    யார் என அடுத்த தேடலை ஆரம்பித்து இறைவனை, இப் பிரபஞ்ச சக்தியை கண்டு ஆத்மாவாகிய தன்னை அதனோடு இணைத்து   என்றும் நிலைத்து இருக்கும் நித்திய கதி அடைந்து   இருப்பார்கள்.

இருப்பினும்   இப்போது பிறந்தாயிற்று, சரி இறப்பு என்பது எப்படி வரும்? இதன் பதில் என்ன என யோசிக்க ஆரம்பித்தால் ஒரு சராசரி மரணம் என்பது இந்த தூல உடல் ஓடி, உழைத்து, குருதி சுண்டியபின் தன் பலத்தையெல்லாம் இழந்த பின் ஆன்மாவின் வேகத்துக்கு ஈடுதர இயலாமல் தனது பணிகளை நிறுத்திக்கொள்கிறது.

இதற்க்கு விடை காண வேண்டுமெனில் நாம் பிறப்பின் சூட்சுமங்கள் என்ன என அறிந்தாலன்றி இயலாத காரியம்.

பிறப்பு என்பது எப்படி நிகழ்கிறது? திரு வாசகத்தில்   மாணிக்க வாசகர் சொல்கிறார்
     " புல்லாகிப் பூடாகிப் புழுவாகி மரமாகிப் பல்விருகமாகிப் பறவையாய் பாம்பாகி,
      கல்லாய் மனிதராய் முனிவராய் தேவராய்   எல்லாப் பிறப்பும் பிறந்திளைத்தேன்"
என்று. பலபிறவிகள் எடுத்து உழன்றேன் அய்யனே உமது பொன் அடிகள் நான் அடைய வேண்டி என்று பெருமானார் பாடினார்.

இப்படி இத்துணை பரிணாமம் பெற்று முன்னேறி உயர் பிறப்பாம் மானுடத்தின் பிறப்பின்   போது முதலில் நிகழ்வது கருவுருதலே, இது சகல ஜீவ ராசிகளுக்கும் பொதுவான நிகழ்வுதான் எனினும் மனிதனே   இதனை நுட்பமாக அறிந்து உள்ளவன்.
எனவே கருவின் தொடக்கம் முதலே ஆராய்ந்தால்தானே   முடிவை அறிய உதவியாய் இருக்கும்,

பிறப்பின் விளக்கம் கூற திருமூலர் திருமந்திரத்தை உதவிக்கு எடுப்போம்.
              "கருவை ஒழிந்தவர் கண்ட நால் மூ ஏழ்
                   புருடன் உடலில் பொருந்தும்; மற்று ஓரார்;
                 திருவின் கருக்குழி தேடிப் புகுந்து அங்கு
                  உருவம் இரண்டாக ஓடி விழுந்ததே'.           -திருமந்திரம் பாடல் எண்-263

இதில்   நாள் மூ ஏழ் என்பது ஒரு புதிர் கணக்கு போலானது, அதாவது 4+3 X 7 = 25,
நமது தூல உடலின் இருபத்தி ஐந்து தத்துவங்களை இவ்வாறு குறிப்பிடுகிறார் மூலனார் .
இருபத்தி ஐந்து தத்துவங்கள் என்பது என்ன?    தெரிந்து கொள்வோம்...

BAL GANESH 2 PROMO

2009-10-21T13:56:00.001-07:00

ஜீவ முக்தி.

2009-10-18T04:25:00.000-07:00

மனிதன் பிறந்தோம் வளர்ந்தோம் சம்பாதித்தோம் எதோ வாழ்ந்தோம் என்றில்லாமல் அவன் ஒரு கால கட்டத்தில் ஒரு வித பயத்தோடு எண்ணிப் பார்க்கும் விஷயம் மரணம்.

ஏன் பிறக்க வேண்டும், ஏன் இறக்க வேண்டும். என்ன குழப்பமடா இது? என்று பல நபர்களின் மண்டைக்குள் ஓடும் ரயிலே இதுதான் என்றால் அது மிகையாகாது.

ஒவ்வொரு மனிதனும் ஒவ்வொரு கொள்கையோடு இருக்கிறான். அவனுக்கும் தெரியும் எப்படியும் நம்மை ஒருநாள் காலன் காலாவதியாகி விடுவான் என்பது.
அதற்காக விபூதிப் பட்டையும் ருத்ராச்சக் கொட்டயுமாக திரிந்தால் சரியாகிவிடுமா? இது ஒருசிலரின் கேலி,( கேள்வி)

சிலரின் எண்ணங்களோ இப்படி இருக்கிறது ' எப்படியும் சாகத்தான் போறோம் அப்புறம் என்ன எது கெடச்சாலும் அனுபவி ராஜா அனுபவி, ஆனால் ஒரு துன்பம் என்று வந்தால் அவைகளை இவர்களின் மனம் ஏற்பது இல்லை, அதை தவிர்க்க படாத பாடு, அல்லது தற்கொலை, இதுவே முடிவே அன்றி அத்துன்பத்தை எதிர் கொள்ளும் திராணியற்றவர்கள் ஆகிறார்கள்.

நித்திய ஜீவன் உள்ளது அது வெகு தூரத்தில் இல்லை என்பது ஒரு சிலரின் நம்பிக்கை, அவர்களின் மதமே அதை அவர்கட்கு போதிக்கிறது. சொர்க்கம், நரகம் என்றெல்லாம் அனேக மதங்கள் மனிதனை குழப்புகின்றன. இது வேறு மனிதனுக்கு இன்னும் சிக்கல், நாம் நல்லவனா, கெட்டவனா? என்று வேறு மண்டையைக் குழப்பிக் கொள்கிறான் மனிதன்.

ஒரு சாலையில் கிடக்கும் ஒரு பெரிய கல்லை எடுத்து ஓரமாக வீசும்போது தனக்குள் கொண்டாடிக் கொள்கிறான் 'அப்பாடா ஒரு நல்ல காரியம் செய்தோம் நமக்கு சொர்க்கம் செல்ல ஒரு புண்ணியம் சேர்த்தாயிற்று ' என்று , ஆனால் அந்த கல்லோ எதிர்பாராமல் உருண்டு போய் ஓரமாக நிழலில் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு இருந்த ஒரு பெரியவரின் காலை பதம் பார்க்க அவர் அய்யோ என்று கதறுவதை கண்டு அட போங்கப்பா நரகத்திலும் ஒரு என்ட்ரி போட்டாகிவிட்டதே,' என்று திண்டாடி விடுகிறான் மனதுக்குள்.

ஜனனம், மரணம் இவைகளுக்கு நடுவேதான் இந்த நிகழ்ச்சிகள், யாராவது ஒரு சிலர் மட்டுமே நினைக்கிறார்கள் மரணத்திற்குள் நம்மால் என்ன நன்மைகள் இந்த உலகத்துக்கு செய்ய முடியுமோ அவைகளை செய்வோம் என்று.

ரொம்பவும் குறைவானவர்களே மரணம் பற்றி சிந்தியாமல் இருக்கிறார்கள், ஒன்று , அவர்களுக்கு சிந்திக்க நேரமில்லாமல் குடும்பத்தை காக்க சம்பாதிக்கும் சூழ்நிலை இருக்கும். இரண்டு, மரணத்தை வெல்லும் யுக்தி உள்ளவர்களாய் இருப்பார். அல்லது மரணத்தின் தெளிவு உள்ளவர்கள் எனலாம்.

மரணத்தை வெல்வதா?

இந்த கேள்வி மனிதனுக்கு வந்த உடனேயே ஒரு வித திடீர் சந்தோசம் மனதிற்குள் உதித்து மறைந்து விடும். இதில் நம் நாட்டு சித்தர்கள் வேறு பல நூற்றாண்டு காலம் மரணமில்லா வாழ்வு வாழ்வதாக வேறு பல புத்தகங்கள் சொல்கின்றன , இதை நம்பவும் முடியாமல், மரணமில்லா வாழ்வு எனும் கனவின் சந்தோஷத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கவும் முடியாமல், மனிதன் தலையை பிய்த்துக் கொள்வது என்பது பல ஆண்டுகளாய் நடை பெரும் நிகழ்ச்சி.

இத்தனை நிகழ்ச்சிகள் இடையேயும் தனது பயணத்தை மரணம் கைவிடுவதாய் இல்லை, தொடர்கிறது. மேலும் தொடரும்.....

சரி மரணமில்லா வாழ்வு இருக்கட்டும், மரணத்தின் பின் ? இது வேறா? மறுபடியும் இது என்ன குழப்பமப்பா?

நல்லது செய்தால் சொர்க்கம், கேட்டது செய்தால் நரகம் , நம் இப்போது செய்வதன் எதிரொலி மேற்சொன்ன இரண்டு வாழ்க்கை. இது ஒரு சிலரின் நம்பிக்கை.

இப்பிறப்பில் நன்மைகளே செய்தால் மறுபிறப்பில் ஒரு நல்ல வாழ்க்கை உண்டு, அப்போது இன்றிருக்கும் துன்பங்கள் எதுவும் இருக்காது. இது மற்ற சிலரின் நம்பிக்கை. இதில் எது உண்மை என்பதிலும் மேலும் குழப்பம்.

மறுபிறப்பு என்பதே இல்லை என்கிறது கிறிஸ்துவமும் இஸ்லாமும்.
ஒரு கிறிஸ்துவ நண்பர் சொல்கிறார் ' இன்று நாம் செய்யும் நன்மைகள் யாவற்றையும் கர்த்தர் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார், நம் மரணத்தின் பின்னே அவர் நம்மை சொர்க்க வாசி ஆக்கிவிடுவார், அதன் பின் நமக்கு துன்பங்களே கிடையாது, எனவே இயேசுவின் ரட்சிப்பில் பங்கு கொள்ளுங்கள்.'
இது நடந்தது சுமார் நான்கு வருடங்கள் முன்னர், அவர் ஒரு இந்துவாக இருந்து மதம் மாறியவர். ஒரு சுவிஷக் கூட்டத்தில் ஒரு பிரசங்கியரின் மூலம் ஒரு முடவர் சுகமானதைக் கண்டு திடீரென்று மதம் மாறி விட்டவர்.

இந்து தர்மமோ மாறாக ஒரு விஷயம் சொல்கிறது, மறு பிறப்பில் இன்றைய வாழ்வின் விடைகள் உள்ளது, நாம் செய்யும் கர்மங்களே நம்மை மறு பிறப்பிலும் வழி நடத்தும் என்கிறது.

எனக்குள் பல கேள்விகள், இறந்த பின்னர் நன்மைகள் செய்தவன் சொர்க்கம் சென்றடைவான், தீயவன் நரகமடைவான், என்றால் சொர்கத்திலே ஒருவருமே இருக்க வாய்ப்பே இல்லையே?

நரகமோ நிரம்பி வழியும், அப்படி நரகம் சென்றவன் சொன்னாலன்றி இப்புவியில் உள்ளவர்க்கு நரக வேதனை தெரியாது, இன்பம். வலி வேதனை என்ற உணர்ச்சிகளெல்லாம் ஒரு உருவமான உடலுக்குத்தான், இறந்த பின்னர் எதுவும் அறியப் போவது இல்லை. நாம் இப்போது வாழும் உடலோடுதான் நம் எண்ணங்களும் இருக்கும், இது மனித இயல்பு.

அப்படியானால் இறந்த பின்னர் நரக வேதனை என்பதை மனித மனம் எப்படி எதிர் கொள்ளும், எந்த வித தீமைகளுக்கும் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்ளும். ஏனெனில் இறப்பின் பின்னர் நமக்கு வேதனை தரும் உடல் கிடையாது, ஆன்மாவின் வேதனை அறிந்த அனுபவமும் கிடையாது, இருந்தால் நரகம் பற்றிய ஒரு பயம் இருக்கும்.

அதே சமயம் இப்பூமியிலே நமக்கு இந்த பிறவியின் கர்மங்களுக்கு ஏற்ப அடுத்த பிறவித் தொடர் என்பது கொஞ்சமாவது யோசிக்கத்தான் வைக்கிறது.
இப்போதும் சொல்லலாம் அடுத்த பிறவிதானே, அப்போது என்ன தெரியப் போகிறது, இப்போது என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வோம் என மனித மனம் நினைக்கலாம் , அவ்வாறே பல தீமைகள் நடக்கின்றன, ஆனால் பலர் மறுபிறப்பின் நலன் கருதி தீமைகள் தவிக்கின்றனர். நரகத்தை நம்பாவிடினும் கூட, காரணம் அவர்கள் நரகத்தை கண்டது இல்லை, எனினும் இந்த உலகத்தில் வாழ்வது எவ்வளவு கடினம் என்ற அனுபவம் உள்ளது, எனவே அவர்கள் தீமைகளை குறைக்கின்றனர்.

இனி மரணத்தை வெல்வது.

மரணத்தை வென்ற யாராவது இப்போது இருக்கிறார்களா?

இதற்க்கு இருக்கு ஆனா இல்லை, என்பது போல்தான் பதில் சொல்ல வேண்டும். மரணம் என்ற விடுதலை இல்லாது போனால் மனிதர்களின் அடிமைத்தனம் என்றுமே விலகாது.

நமது சித்தர்கள் திரு மூலர் , போகர், இடைக்காடர்... என பெரும் பட்டியல் மரணத்தை வென்றதாக பல புத்தாகங்கள், செவி வழி செய்திகள் உள்ளன,
ஆனால் அவர்களை எங்களு தேடினாலும் காணவில்லை, ஆங்காங்கே அவர்களின் சமாதிகள் உள்ளன. உயிரோடு இருப்பவர்க்கு எதற்கு சமாதி.

அப்படியானால் அவர்கள் உயிரோடு இல்லை, பிறகு எப்படி மரணம் வென்றார்கள் என்பது பெரும் கேள்வி. விடை காண்போம்.

சிவனே, சிவனே.

2009-09-11T07:52:00.000-07:00

என்பும் தோலும் கொண்ட் இத்தேகத்துள்

அன்பும் அறனும் ஆருயிர்த்தன்னையும்

பண்பொடு பணிவும் பரந்த மனமும்
தந்தருள்வாயே தந்தையே சிவனே.